Jean-Paul Belmondo nie żyje

Dziś nadeszła kolejna bardzo smutna wiadomość – zmarł francuski aktor filmowy Jean-Paul Belmondo. Był jedną z największych gwiazd filmowych lat 60., 70. i 80. XX wieku. Miał 88 lat.

Jean-Paul Belmondo był także szalenie popularny i lubiany w Polsce. W początkach swojej kariery w latach 60. był związany z francuską Nową Falą. Do najsłynniejszych jego filmów zaliczane są: „Do utraty tchu” (1960 r.), „Szpicel” (1962 r.), „Szalony Piotruś” (1965 r.) i „Podróż rozpieszczonego dziecka” (1988 r.).

Jean-Paul Belmondo bokser i żołnierz

Jako chłopiec Belmondo bardziej interesował się sportem niż szkołą, szczególnie pociągały go boks i piłka nożna. Zadebiutował w boksie amatorskim 10 maja 1949 roku w Paryżu, kiedy znokautował Rene Desmarais w jednej rundzie. Jego kariera bokserska była spektakularna, ale krótka. W latach 1949-1950 odniósł trzy zwycięstwa z rzędu przez nokaut w pierwszej rundzie.

„Zatrzymałem się, gdy twarz, którą zobaczyłem w lustrze, zaczęła się zmieniać” – wspominał kilka lat później. W ramach obowiązkowej służby wojskowej przez sześć miesięcy służył w Algierii w stopniu szeregowca.

Niepokorny student Jean-Paul Belmondo

Jean-Paul Belmondo stanął na scenie już w wieku 17 lat. W 1953 r. występował w Theatre de L'Atelier w Paryżu. Grywał także na prowincji z przyjaciółmi, w tym Annie Girardot i Guy Bedos. Studiował w szkole sztuk dramatycznych Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD) w Paryżu. Prawdopodobnie zdobyłby nagrodę dla najlepszego aktora, ale wziął udział w skeczu kpiącym ze szkoły, co obraziło jury. W efekcie otrzymał jedynie wyróżnienie, co prawie wywołało zamieszki wśród jego rozwścieczonych kolegów-studentów w sierpniu 1956 r. Incydent ten trafił nawet na pierwsze strony gazet.

Kariera aktorska

Od roku 1955 Jean-Paul Belmondo rozpoczął karierę filmową, początkowo grając drobne role, w tym w filmie krótkometrażowym „Molière” (1956 r.). Na planie komedii „Bądź piękna i milcz” (1958 r.) poznał Alaina Delona, z którym zagrał jeszcze w następnych czterech innych obrazach – „Sławne miłości” (1961 r.), „Czy Paryż płonie?” (1966 r.), „Borsalino” (1970 r.) i „Dziewczyna dla dwóch” ( r.1998).

Jednak dopiero rola w filmie „Do utraty tchu” (1960 r.) Jean-Luca Godarda przyniosła mu sławę. Zabawna komedia „Skórka z banana” ( 1963), w której wystąpił u boku Jeanne Moreau, zdobyła dużą popularność. Jeszcze większy sukces odniósł przygodowy film akcji „Człowiek z Rio” (1964 r.) w reżyserii Le Broca – wielki hit we Francji i za granicą. Prasa w 1965 roku porównywała go do Humphreya Bogarta i Jamesa Deana.

W 1963 r. w wieku trzydziestu lat Jean-Paul Belmondo wydał autobiografię „30 lat, 25 filmów”. Filmy przyniosły mu sławę i pieniądze, lecz jego pasją pozostał teatr.

W 1991 roku został odznaczony Orderem Narodowej Legii Honorowej. 22 sierpnia 2001 r. spędził dwa tygodnie w paryskim szpitalu z powodu udaru mózgu. Jean-Paul Belmondo zmarł 6 września 2021 r. w swoim domu w Paryżu w wieku 88 lat.

Przeczytaj też:

• Mikis Theodorakis nie żyje
• Piotr Machalica nie żyje
• Hanna Stankówna nie żyje
• Wiesław Gołas miał udar
• Krzysztof Kowalewski nie żyje. Niezapomniany Roch Kowalski, Zagłoba, Kochany Pan Sułek…
• Film zawsze taki sam: zobacz, jakie schematy Hollywood powiela od lat