91 lat temu urodziła się "poetka miłości". Te słowa wciąż porażają

• Halina Poświatowska pozostawiła po sobie twórczość przepełnioną zmysłowością i głębokimi refleksjami nad życiem.
• Choć zmarła młodo, zdążyła przekazać w swoich dziełach wiele mądrości, związanych nie tylko z miłością.
• Cytat o mewach, tęsknocie i skałach warto dziś przypomnieć. Oto znaczenie, przesłanie i inne.

Halina Poświatowska była pisarką, autorką słynnych liryków miłosnych i jedną z najwybitniejszych poetek swojego pokolenia. Dzieła, które po sobie pozostawiła, są pełne zmysłowości i subtelności. Jednocześnie są przejawem wielkiej siły, melancholii i tęsknoty za życiem. Należy przypomnieć, że cień na całą twórczość "Haśki" rzuciła poważna wada serca.

Rozwiąż quiz o literaturze. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Nieznane oblicze Poświatowskiej. Tęsknota jako głód życia

Większość swojego życia Halina Poświatowska spędziła w szpitalach i sanatoriach. To właśnie w placówkach medycznych artystka dokumentowała swoją codzienność, pisała wiersze i spisywała wspomnienia. Zmarła 11 października 1967 roku w Warszawie.

Choć w chwili śmierci miała zaledwie 32 lata, pozostawiła po sobie ogromny dorobek twórczy, który dziś może stanowić inspirację nawet dla następnych pokoleń.

"Poetka miłości" doskonale zdawała sobie sprawę, że śmierć nie jest wyłącznie abstraktem. Dlatego ocalenia szukała w wartościach wyższych, w miłości i sztuce.

Redakcja poleca

Legenda kina ma 92 lata. Śpiewał hit numer 1 nominowany do Oscara

Piosenkę z 1932 roku wypromowała 15-latka. W latach 60. to był najsłynniejszy młodzieżowy hit

Mewy i tajemnica życia. Co symbolizują?

Halina Poświatowska pisała chociażby o mewach, które, choć na końcu swojej długiej wędrówki, znajdują jedynie urwisko skalne, to mimo tego decydują się dla tych skał przemierzać oceany. W dziełach zebranych poetki, opatrzonych tytułem "Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych" (wyd. Wydawnictwo Literackie), możemy przeczytać:

A jeśli po­wiesz, przy­ja­cie­lu, że mewom cho­dzi o od­pad­ki, wy­rzu­ca­ne co­dzien­nie za burtę stat­ku, i że ich wy­trwa­ły lot ma na celu je­dy­nie za­spo­ko­je­nie głodu, to ci od­po­wiem, że tę­sk­no­ta jest naj­gor­szym z gło­dów i że nie­na­kar­mio­nym nie­uchron­nie przy­no­si śmierć.

Poświatowska zdaje się w tym cytacie zaliczać tęsknotę do żywiołów. Uczucie to stawia na równi z wodą, ogniem i powietrzem. Jej zdaniem zachowanie ptaków nie sprowadza się do czystego pragmatyzmu ani do wrodzonych instynktów przetrwania.

Tymi słowami poetka odrzuca racjonalną, przyziemną prozę życia. Lot mew przedstawia jako symbol dążenia do celu, poszukiwania sensu, a przede wszystkim tęsknoty za stałym lądem – domem, miłością i pełnią życia.

Źródła: RadioPogoda.pl, "Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych" Halina Poświatowska (wyd. Wydawnictwo Literackie, e-book), Lubimyczytac.pl