Dorota Kolak i jej najlepsze role teatralne i filmowe

Dorota Kolak to znakomita aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Przedstawiamy jej najlepsze i najciekawsze kreacje aktorskie.

Dorota Kolak jest jedną z najbardziej lubianych polskich aktorek, którą polscy widzowie pokochali między innymi za role w serialach „Radio Romans”, „Pensjonat pod Różą” czy „Przepis na życie”. Jednak artystka przede wszystkim jest aktorką teatralną a w kinie i telewizji zyskała rozgłos na dalszym etapie kariery. Za swoje dokonanie na obu polach zebrała wiele laurów i uznanie zarówno krytyków, jak i publiczności. Przedstawiamy subiektywny wybór najlepszych ról teatralnych i filmowych z bogatego dorobku aktorki.

Maria Lebiadkina - „Biesy” (reż. Krzysztod Babicki)

Spektakl Teatru Wybrzeże z 1992 był wielkim przebojem, co było zasługą całego zespołu aktorskiego, w tym Mirosława Baki, Haliny Winiarskiej i właśnie Doroty Kolak, która zdobyła duże uznanie. Jak wspominała aktorka w rozmowie z Barbarą Świąder-Puchowską w miesięczniku „Teatr”, ta rola była dla niej wyjątkowo wymagająca:

„To był pierwiastek buntu przeciwko „losowi”. Na egzemplarzu scenariusza wypisywałam sobie wszystkie przymiotniki i określenia dotyczące bohaterki, które wynotowałam z powieści – całe słupki słów, z których ta postać bardzo szybko mi się ulepiła. Zrozumiałam, że ona jest rozpięta między skrajnie różnymi biegunami – z jednej strony jest erotycznie rozedrgana, a z drugiej kryje się w niej dziewczynka, skrzywdzone dziecko. Że potrafi być okrutna i bezwzględna, a jednocześnie bezbronna jak zwierzątko. Że jest w niej szaleństwo i racjonalizm. To była też rola silnie zdeterminowana przez fizyczność: skręcone, kalekie ciało bohaterki narzuciło sposób mówienia na krótkiej frazie wydechowej” - mówiła.

Irena - „Jestem twój”

Jako matka głównego bohatera Dorota Kolak doskonale wcieliła się w rolę kobiety chcącej uratować dziecko swojego syna. Jak mówiła później aktorka, była to rola, która „niesie w sobie przekroczenia różnego typu” i była wyzwaniem dla niej samej. Od samego początku po przeczytaniu scenariusza wiedziała, że chce zagrać Irenę: „jest u aktorów coś takiego, że nagle oświeca: chyba wiem, jak to zrobić” - mówiła w rozmowie z radiową „Jedynką”. Miała rację – jej kreację wyróżniono nagrodą za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych 2009 w Gdyni.

Zofia Rosińska - „Chce się żyć”

Aktorka zyskała uznanie również rolą matki walczącego o godność sparaliżowanego bohatera (Dawid Ogrodnik). Choć ta kreacja przyniosła jej Nagrodę dla najlepszej aktorki w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego „Off Camera”, to aktorka uważa, że była dla niej ważna, bo pozwoliła docenić siłę osób opiekujących się bliskimi z porażeniem mózgowym:

„Jest w nich jakaś siła, która bierze się nie z poczucia krzywdy i cierpienia, ale jakiejś walki, którą trzeba stoczyć co dzień i trzeba ją stoczyć z uśmiechem” - mówiła.

Matka - „Matka” (reż. Grzegorz Wiśniewski)

To jedna z jej najbardziej znanych ról w Teatrze Wybrzeże – aktorka otrzymała za nią w 2004 roku wyróżnienie na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. A z początku Dorota Kolak w ogóle nie była przekonana, że pasuje do tej postaci:

„Wydawało mi się, że zwykle tę rolę grają starsze aktorki, że to dla mnie za wcześnie, więc byłam nią zaskoczona. To był moment, kiedy zaczęłam dostrzegać, że się starzeję. Że moje ciało się starzeje, a twarz… „matczynieje”. Pamiętam bardzo dobrze Ewę Lassek grającą Matkę w spektaklu Jerzego Jarockiego…, więc przez chwilę wpadłam w panikę. […] Niespełniona matka, żona, kochanka, artystka. Klęska wyboru drogi życiowej i bezbrzeżna samotność. To była jedna z tych postaci, w których zaczął się wykluwać bunt: „Jeszcze nie! Jeszcze nie teraz! Jeszcze spróbuję coś wydrapać!”. Janinie Węgorzewskiej to się niestety nie udaje” - opisywała graną przez siebie postać w rozmowie z Barbarą Świąder-Puchowską

Julia - „Panna Julia” (reż. Krzysztof Babicki)

To jedna z najbardziej znanych ról teatralnych Doroty Kolak. Jak pisała w swojej recenzji w „Wieczorze Wybrzeża” Grażyna Zubrzycka, aktorka „jako panna Julia: uwodzicielska i niebezpieczna na początku flirtu, do pewnego momentu w pełni panująca nad jego rozwojem, później sfrustrowana, na przemian agresywna i bezradna, odpychająca i liryczna, szukająca ciepła i oparcia, wyniosła i poniżona, dążąca do samozagłady i próbująca walczyć ze sobą samą. Niemal w każdej ze scen udało się aktorce udowodnić, że oprócz tzw. warunków zewnętrznych ma także talent”. Sama artystka w rozmowie z pismem „Teatr” przekonuje, że rola Julii wciąż jest dla niej jedną z najważniejszych:

„Pannę Julię ja cały czas noszę ze sobą. Takie role mogłabym policzyć na palcach jednej ręki. W niej się zsumowały ważne dla mnie elementy konstrukcji roli – odrobina szaleństwa, ten rodzaj nieprzewidywalnej kobiecości, namiętności, erotyzmu, pragnienia, ale także klęski i poniżenia. Ta postać potem czasem pobrzmiewa w moich rolach – paradoksalnie umieściłam ją na przykład w Irenie w filmie Jestem twój. Pannę Julię graliśmy w bardzo kameralnej, intymnej przestrzeni. Miałam poczucie, że widz oddycha ze mną każdą emocją, że niemal nas podgląda…”

Renata - „Zjednoczone stany miłości”

Za tę kreację Dorota Kolak otrzymała szereg wyróżnień, w tym nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na 41. Festiwalu Filmowym w Gdyni. Jak wspominała w TVP, powrót do czasów przełomu początku lat 90. był wyzwaniem, w dodatku musiała wiarygodnie przedstawić dylematy kobiety zmagającej się z tajemnicą, której nie może ujawnić:

„To jest taka postać najbardziej naznaczona przez czas. […] Całe jej życie wywraca się do góry nogami. Jest samotna. Nie jest z nikim, ponieważ jej orientacja seksualna powoduje, że nie może pewnych rzeczy pokazywać jasno, nie może dokonywać takich wyborów, o jakich by marzyła i pragnęła” - opowiadała.

Sprawdź też:

Jan Englert – najlepsze role aktora