Aktorka dwóch zaginionych filmów. Nie miała dobrego zdania o polskim kinie

Zofia Nakonieczna zagrała w dwóch filmach, ale żaden się nie zachował – jej ekranowy ślad to dziś tylko recenzje i fotografie. Po wojnie współtworzyła Polski Teatr Artystów w Nowym Jorku, pełniąc także funkcje kasjerki i inspicjentki. Choć porzuciła scenę, do końca życia angażowała się w życie polskiej emigracji i spotykała z legendami przedwojennego teatru. W historii polskiej sceny teatralnej i filmowej przedwojnia nazwisko Zofii Nakonecznej dziś rzadko się pojawia. A przecież była kimś więcej niż tylko aktorką – była symbolem przemijającej epoki, w której nie zdążyła wybrzmieć w pełni. Zagrała w dwóch filmach, które przepadły bez śladu, podbijała serca warszawskich i krakowskich widzów, by po wojnie, w cieniu emigracji, zamienić teatr na nowojorskie kawiarnie i sklepy z futrami. A mimo to – do końca pozostała wierna swojej sztuce. Zobacz zdjęcia olśniewającej Zofii Nakonecznej w naszej galerii. Kliknij >>>TUTAJ . Zofia Nakoneczna urodziła się 5 czerwca 1910 roku w Krakowie. Jej ojciec przed wojną był dyrektorem koncernu "Ilustrowanego Kuriera Codziennego". Początkowo kształciła się w seminarium nauczycielskim, ale serce wiodło ją gdzie indziej. W 1930 zadebiutowała na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego jako Mary Baxter w komedii "Roxy". Była to rola, która przyniosła jej pierwsze uznanie – recenzent "Czasu" zauważył "aparycję, dźwięk, delikatność" towarzyszące jej debiutowi. Rok 1932 przyniósł przeprowadzkę do stolicy. W Teatrze Narodowym wystąpiła w "Skąpcu" Moliera i "Weselu" Wyspiańskiego, a jej interpretacja Marianny tak ujęła Tadeusza Boya-Żeleńskiego, że zanotował: "swojej nieśmiałej Mariannie dała wiele dziewczęcego wdzięku i finezji". Przez następne lata Nakoneczna pojawiała się regularnie na stołecznych scenach, gdzie – choć rzadko grała role pierwszoplanowe – nie pozostawała niezauważona. Wśród krytyków Zofia Nakoneczna była postrzegana jako aktorka subtelna, o charakterystycznym "wiośnianym wdzięku". Na scenie wyróżniała się nie tyle ekspresją, ile finezją. Miała też marzenie: śpiew. Sopran rozwijała pod okiem Margot Kaftal, lecz nigdy nie zagrała w upragnionej komedii muzycznej. Zofia Nakoneczna. Ekranowa efemeryda Marzenia o filmie zaczęły się w teatrze. "O występach na ekranie marzyłam dawniej jako o czymś nieziszczalnym" – wspominała Zofia Nakoneczna . Została dostrzeżona przez asystenta Aleksandra Forda i obsadzona w "Przebudzeniu" (1934), dramacie obyczajowym o guwernantce w domu mieszczańskim. "Jestem zachwycona Fordem jako reżyserem, nie mam po prostu słów do niego. Wierzę, że dzięki niemu film stanie na poziomie" - tłumaczyła, mimo że nie miała dobrego zdania o kinematografii polskiej. Produkcja okazała się fiaskiem – film wygwizdano – ale Zofię Nakoneczną chwalono jako "dobry materiał plastyczny na aktorkę filmową". Dwa lata później pojawiła się jeszcze w komedii muzycznej "Amerykańska awantura" u boku Eugeniusza Bodo. Recenzje były skrajne. "Wygląda doskonale, rusza się ślicznie, jest pełna spokojnego wdzięku, gra z umiarem i kulturą " – pisała Leonia Jabłonkówna. Z kolei "Kurier Poznański" krótko ucinał: "potrafiła się tylko miło i nieszablonowo uśmiechać". Oba filmy zaginęły – pozostały jedynie wspomnienia i fotografie z planu. Emigracja - teatr z walizki Wraz z wybuchem wojny życie Zofii Nakonecznej uległo zmianie. Razem z mężem, wpływowym dziennikarzem Mieczysławem Dobiją, opuściła Polskę. Uciekając przez Rumunię, Jugosławię i Włochy dotarli do Francji, gdzie aktorka związała się z Teatrem Polskim w Paryżu. Kiedy i tam sytuacja stała się niebezpieczna, ruszyli dalej – do Lizbony. Tam "warszawska gwiazda filmu i sceny" zyskała miano "najpiękniejszej uciekinierki w Lizbonie", jak pisał "St. Petersburg Times", dodając: "planowała zacząć w Hollywood jako statystka". Zobacz zdjęcia olśniewającej Zofii Nakonecznej w naszej galerii. Kliknij >>>TUTAJ . Do USA przybyła z mężem w 1941 roku. Wkrótce dołączyła do Polskiego Teatru Artystów w Nowym Jorku – efemerycznego, wędrownego zespołu, który występował w środowiskach Polonii. Obdarzona efektownymi warunkami zewnętrznymi, według Jana Lorentowicza "szybko opanowała swe środki wyrazu i zapowiadała się jako talent interesujący". Zofia Nakoneczna wcielała się w role dramatyczne i komediowe, a za występ w "Pierwszej lepszej" Fredry chwalono ją za "figlarność" i "nienaganną dykcję". Zaangażowana w teatr do końca, pełniła też funkcje techniczne – była inspicjentką, kasjerką, maszynistką. Za całość pracy otrzymywała miesięczną pensję w wysokości 40 dolarów. Życie po scenie Po rozwiązaniu zespołu w 1945 roku Zofia Nakoneczna na stałe osiadła w Nowym Jorku. Pracowała jako modelka i ekspedientka, ale nie odcięła się od polskiego środowiska artystycznego. Występowała podczas wieczorów poświęconych Wierzyńskiemu, Lechoniowi, brała udział w audycjach Radia Wolna Europa, spotykała się z takimi osobistościami, jak Arnold Szyfman. Gdy ten namawiał ją do powrotu do Polski, odmawiała. W 1949 roku wraz z mężem otrzymała obywatelstwo amerykańskie. Osiadła na stałe w Kalifornii. Tam, z dala od sceny, zmarła 18 października 1976 roku w San Diego. Zofia Nakoneczna pozostaje postacią pełną sprzeczności. Z jednej strony była artystką, która potrafiła błyszczeć, z drugiej – osobą skrytą, niemal niedostępną. "Nie chciała brać udziału w hucznym życiu towarzyskim Warszawy [...], mówiło się, że zadziera nosa" – wspominała Karin Tiche. Na liście pasażerów MS Piłsudski widniała jako lekarka. W książce telefonicznej z 1937 roku dopisała przy swoim nazwisku "doktor medycyny". Czasem zdawała się grać nie tylko na scenie. Zobacz zdjęcia olśniewającej Zofii Nakonecznej w naszej galerii. Kliknij >>>TUTAJ . Kliknij tutaj i słuchaj naszego radia na żywo bez żadnych opłat na RadioPogoda.pl!

Quiz - 20 seriali PRL. Tylko geniusz rozpozna 15/20 kadrów

Quiz PRL - 12 pytań o Święto Zmarłych. Najwytrwalsi pamiętają wszystko

5 minut nie wystarczy. Idealna fasolka według Roberta Makłowicza

Grał w serialu PRL "Czterej pancerni". To ukrywał przez dekady

Quiz PRL - "Nie lubię poniedziałku". Największy fan zgarnie 17/20

Wlej 5 kropli do odpływu pod prysznicem. Wymiecie wszystko jak odkurzacz

Irena Santor w "Tańcu z Gwiazdami". 91-letnia artystka z wyjątkowym zadaniem

Przebój z 1962 roku to numer 1. Potężny klasyk nawet 64 lata później

90 lat później to nadal arcydzieło. Polka nie dostała Nobla, ale to pisali na świecie

15 lat później to arcydzieło. Jedna z najlepszych książek, jakie powstały

Życiowa mądrość ze "Zmienników". Cytat od Barei najwięcej mówi o Polakach

"Zapomnianą" piosenkę z 1969 roku napisała Osiecka. 57 lat później wciąż jest hitem

Najpiękniejsze melodie Haliny Kunickiej w Radiu Pogoda

Historia, której jeszcze nikt nie opowiadał. Prywatne oblicze Jerzego Połomskiego

Mówią, że to najpiękniejszy Polak. Robert Makłowicz reaguje

101 lat później to arcydzieło. Jedna z najlepszych książek, jakie napisano